...

วันที่ไม่ทุกข์ร้อน ไม่สมหวังไม่ผิดหวัง ทำใจนิ่งๆ เหมือนน้ำที่ไม่กระเพื่อมไหว

เพราะหากปล่อยใจให้ผจญกับความรักความฝัน ความหวัง ความเศร้า ความสุขมากเกินไป

ความอ่อนไหว ความโหยหา ความเร่าร้อน ย่อมจู่โจมฝ่ากำแพงหัวใจ

การดำรงอยู่ของชีวิตที่มีรสชาติ ต้องแลกกับความอันตรายต่อการพลั้งพลาดบาดเจ็บภายใน

....

แต่มนุษย์นั้นไซร้ หยุดใจตนไว้ให้นิ่ง ยากยิ่งกว่าหยุดลมหายใจ

ชีวิตคืออะไร ในคืนวันที่ฝนพรำ เพ้อพร่ำร้องร่ำหาความหมาย

ข้างนอกหน้าต่าง ลมฝนก็พัดเพียงผ่านไม่นานก็พ้นไป

จมอยู่กับวันเก่าๆ ไม่นานเรื่องเศร้าๆ ย่อมเข้าสิงสู่หัวใจ

.....

เรื่องที่ผ่าน ก็เพียงลมเหมันต์ ที่ผ่านมาแล้วพัดเลยไป

พ้นเวลานั้น วสันต์มิใช่ใดอื่น นอกจากฝนที่ตกกลางวันและกลางคืน แล้วร่วงซึมดินซาบผ่านทราย

แต่มันก็ต้องเป็นไป ไม่ได้ต่างอะไรจากทุกสิ่ง

เพราะความแท้จริงคือนิรันดร์อันเป็นไปไม่ได้

......

อีกเพราะกาลเวลาผัน ฤดูเปลี่ยน ทุกอย่างหมุนเวียน ไม่เหลือสิ่งใดทิ้งไว้

เมื่อฝนสุดท้ายหลั่งไหลริน ฝากทุกสิ่งสิ้น ไร้อารมณ์สุขทุกข์โศกได้ไซร้

ย่อมทิ้งไว้เพียงภาวะพิสุทธิ์ใส ให้อิสรภาพล่องลอยในใจ

ปลดปล่อยมนุษย์ไปจากพันธนาการ

....